Welcome to Bernard Mond

Bernard Mond 

Bernard Mond – Wikipedia, wolna encyklopedia

Bernard Mond

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Bernard Stanisław Mond
Bernard Stanisław Mond
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1887
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1957
Kraków
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Stanowiska Dowódca 49 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Kołomyi, dowódca Piechoty Dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty, dowódca 6 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska 1918-1919, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Order Virtuti Militari (V klasy) Krzyż Oficerskie Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Krzyż Niepodległości z Mieczami

Bernard Stanisław Mond (ur. 14 listopada 1887 w Stanisławowie, zm. 5 lipca 1957 w Krakowie) – generał brygady WP, uczestnik I wojny światowej oraz walk o niepodległość Polski w wojnie z Ukraińcami, bolszewikami i II wojnie światowej.

Spis treści

2 Młodość i służba w c.k. armii

Bernard Stanisław Mond, Polak pochodzenia żydowskiego[1] był synem Maurycego i Salomei Spanier. W 1907 ukończył 8 klasowe Gimnazjum Realne w Brodach. Od 1905 członek Organizacji Niepodległościowej Młodzieży Polskiej. W latach 19071908 odbył jednoroczną obowiązkową służbę w Cesarsko-królewskiej armii. W październiku 1908 został instruktorem Drużyny Bartoszowej w Brodach, a później we Lwowie. W tym samym czasie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1910 przerwał studia i ukończył roczny kurs urzędników państwowych przy Dyrekcji Okręgowej Kolei we Lwowie. W latach 19111913 był pracownikiem wymienionej dyrekcji. W latach 19131914 kontynuował studia prawnicze. 1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do 95 Galicyjskiego Pułku Piechoty (Infanterieregiment von Kövess Nr 95) we Lwowie. W tym pułku dowodził kompanią marszową i batalionem. 20 września 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej i został osadzony w obozie w miejscowości Troick. Po ucieczce z niewoli wrócił do swojego pułku. W okresie od 15 kwietnia do 30 października 1918 dowodził kompanią zapasową.

2 Służba w WP

2 listopada 1918 wstąpił do oddziałów polskich walczących w obronie Lwowa i został dowódcą pododcinka "Remiza-Cytadela". Od 22 listopada do 30 grudnia 1918 walczył w 1 Pułku Strzelców Lwowskich w Małopolsce Wschodniej. Od 1 stycznia do 20 grudnia 1919 był dowódcą kompanii i batalionu w 5 Pułku Piechoty Legionów. Od 20 grudnia 1919 do 6 czerwca 1920 był dowódcą I batalionu 6 Pułku Piechoty Legionów. 6 czerwca 1920 został ranny pod Kijowem i przebywał na leczeniu w Krakowie. 30 czerwca 1920 objął dowództwo 205 Ochotniczego Pułku Piechoty wchodzącego w skład I Brygady Dywizji Ochotniczej. W okresie od 1 lutego do 10 marca 1921 był słuchaczem kursu wyższych dowódców w Warszawie. Od maja do października 1921 był komendantem Miasta Wilna. Następnie pełnił służbę jako:

21 grudnia 1932 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go z dniem 1 stycznia 1933 na generała brygady.

We wrześniu 1939 , jako dowódca 6 DP organizował, w ramach Armii „Kraków”, obronę "korytarza pszczyńskiego", na który nacierała 5 DPanc. 20 września 1939 dostał się do niewoli. Osadzony został w oflagach VII Murnau, IV B Konigstein i VI B Dossel.

Barwna postać Krakowa, kibic między innymi klubu Wisła Kraków. W styczniu 1946 wrócił do kraju i podjął pracę w Państwowym Biurze Podróży „Orbis”, jako kierownik oddziału. W 1950 został zwolniony i pracował jako pomocnik magazyniera materiałów budowlanych w Spółdzielni "Grzegórzki" w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

2 Awanse

2 Ordery i odznaczenia

2 Bibliografia

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991,
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ss. 225-226,

Przypisy

  1. Tygodnik Powszechny Online